Diabetes mellitus / Hyperinsulinemie / Overgewicht

Hyperinsulinemie is vaak het resultaat van een jarenlange, ongewilde koolhydraatverslaving (U wordt/werd ‘somber’ als u geen snelverteerbare koolhydraten eet).

Uw keuze voor koolhydraatrijke voeding en (alcoholische) dranken kan hyperinsulinemie hebben veroorzaakt, onderzoek voor uzelf of u dit herkent. Een zogenaamde koolhydraatverslaving behandel ik mee in uw voedingadviezen.

Bij hyperinsulinemie is de insulinespiegel chronisch verhoogd terwijl u bloedsuikerwaarde nog binnen de referentiewaarde ligt.
Insuline speelt een belangrijke rol bij hyperinsulinemie. Insuline is een essentieel onderdeel van de stofwisseling. Insuline laat het lichaam weten dat er koolhydraten (suikers) beschikbaar zijn om te verbranden in de cellen en om overtollige koolhydraten op te slaan (als vet vaak rond middel). Door allerlei oorzaken, waaronder koolhydraatverslaving, is het lichaam ongevoelig geworden voor het signaal van insuline dat er koolhydraten verbrand kunnen worden, dit wordt insulineresistentie genoemd. Ons lichaam reageert wel op deze storing door de alvleesklier (onregelmatig en zoveel mogelijk) meer insuline aan te laten maken om uw bloedglucosewaarde normaal te houden.
Insulineresistentie en hyperinsulinemie veroorzaken hierdoor gewichtstoename, ook wel Metaboolsyndroom genoemd, door 1) door de ongevoeligheid van de lichaamscellen wordt de beschikbare suiker niet opgemerkt en verbrand, 2) door de chronisch verhooge insulinespiegel wordt deze overtollige suiker opgeslagen als (buik)vet.
Mensen met hyperinsulinemie hebben een verhoogde kans op diabetes mellitus type 2, hart-en vaatziekten en overgewicht, samen ook wel Metabool syndroom.

Het metabool syndroom omvat verschillende symptomen waarvan u er een aantal tegelijk kan hebben, naast hyperinsulinemie: hoge bloeddruk, verhoogd LDL-cholesterol, verlaagd HDL-cholesterol, verhoogd triglyceridenspiegels, ophoping van vet rond het middel.

Diabetes Mellitus type 2 (suikerziekte) is een verstoorde koolhydratenstofwisseling die wordt vooraf gegaan door een lange periode van (10-15 jaar) van hyperinsulinemie. Bij hyperinsulinemie is het glucoseniveau in het bloed nog binnen normale waarden, terwijl de insulinespiegel sterk is verhoogd. Hyperinsulinemie wordt veroorzaakt door insulineresistentie. Celreceptoren zijn minder gevoelig geworden voor insuline of het aantal receptoren dat op insuline moet reageren is afgenomen. In deze beide gevallen is er meer insuline nodig om de glucosespiegel binnen normale waarden te houden. De alvleesklier (pancreas) houdt deze hoge productie van insuline niet vol, waardoor uiteindelijk type II diabetes ontstaat. Gevolg is dat de cellen glucose niet kunnen benutten en brandstof tekort komen, waardoor ze bijvoorbeeld afsterven, of overgaan tot het verbranden van vet, daarbij komen dan voornamelijk zure stoffen vrij. Een ophoping van deze zure stoffen verstoord o.a. weer de werking van lichaamseigen enzymen. Het teveel aan glucose in het bloed wordt opgeslagen als vet en door de nieren uitgescheiden, daarvoor is veel water nodig.

Het doel van een orthomoleculaire behandeling is het bereiken van een stabiele bloedsuikerspiegel, vermindering van insulineresistentie en leptine (vet) resistentie, stabilisering van de bloeddruk, gewichtsbeheersing, preventieve zorg algehele gezondheid en vermindering dan wel uitstellen van (endocrien) insulinegebruik.